Ta kolejność nazwisk nie jest przypadkowa. Najpierw było trio, do którego doszła na festiwalu w Lipsku 2005-go roku Joanna Charchan. W tej konstelacji muzycznej grają po dzień dzisiejszy. Struktura zespołu jest "demokratyczna", to znaczy, że nie tu ma lidera czy solisty. Wszyscy są solistami i to tak samo ważnymi.
Muzyka, którą tworzą jest spontaniczna, wolna i improwizowana. Stanowi dialog muzyczny na uprzednio ustalony temat. Tak powstały "obraz " muzyczny jest podobny do tworzenia malowanego obrazu. Naturalnie, muzycznymi "kolorami" są dźwięki. Są emocje, jest głośniej, jest ciszej albo i całkowicie cicho. Struktury muzyczne czerpiemy oczywiście z muzyki nas otaczającej.
„Czy to jazz, czy klasyka, czy może muzyka eksperymentalna? To jest bez znaczenia, to są nasze korzenie i z nich wyrastamy” - mówią.
Nie ograniczają się do małych, krótkich utworów, improwizacji tonalnej i harmonicznej na ich temat, czy uprzednio napisanych sonetów lub pieśni. Muzycy korzystają ze wszystkich dźwięków atonalnie. Perkusja czy kontrabas nie grają ustalonych rytmów. Graja wolno, solistycznie. Stosują polirytmie w zależności od emocji czy reakcji dialogowej innych muzyków. Fortepian i saksofon wplatają się w te perkusyjno-kontrabasowe dźwięki improwizując w dowolny sposób i tak powstają ciągle zmieniające się struktury, co w końcowym efekcie staje się utworem, kompozycją . Muzyka jest pewnego rodzaju opowiadaniem - tak jak w sonacie - i dlatego nazwano ten rodzaj muzyki małą symfonią. Nagrany został cykl trzech małych symfonii, a płyta „Little Symphony No. 3” jest ostatnią z nich.
Tę twórczość trudno jest zaszufladkować. Niektórzy nazywają ją postjazzem, inni neoklasyką lub muzyką eksperymentalną. Dla samych muzyków jest to obojętne. Pozostają przy stwierdzeniu, że jest to muzyka dialogu wolno improwizowanego ale i powiązanego tematycznie.
